غزل شمارهٔ ۶
ه هاتف اصفهانی
0
Altın Yaprak
به بزمم دوش یار آمد به همراه رقیب اما
شبی با او بسر بردم ز وصلش بی نصیب اما
مرا بی او شکیبایی چه می فرمایی ای همدم
شکیب آمد علاج هجر دانم کو شکیب اما
ز هر عاشق رموز عشق مشنو سر عشق گل
ز مرغان چمن نتوان شنید از عندلیب اما
خورد هر تشنه لب آب از لب مردم فریب او
از آن سرچشمه من هم می خورم گاهی فریب اما
به حال مرگ افتاده است هاتف ای پرستاران
طبیبش کاش می آمد به بالین عنقریب اما
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş