غزل شمارهٔ ۸۴

ز من مپرس که در دست او دلت چون است ازو بپرس که انگشت هاش در خون است وگر حدیث کنم تن درست را چه خبر که اندرون جراحت رسیدگان چون است به حسن طلعت لیلی نگاه می نکند فتاده در پی بی چاره ای که مجنون است خیال روی کسی در سر است هر کس را مرا خیال کسی کز خیال بیرون است خجسته روز کسی کز درش تو بازآیی که بامداد به روی تو فال میمون است چنین شمایل موزون و قد خوش که تو راست به ترک عشق تو گفتن نه طبع موزون است اگر کسی به ملامت ز عشق برگردد مرا به هر چه تو گویی ارادت افزون است نه پادشاه منادی زده است می مخورید بیا که چشم و دهان تو مست و میگون است کنار سعدی از آن روز کز تو دور افتاد از آب دیده تو گویی کنار جیحون است