غزل شمارهٔ ۹۰
С Саади
0
Altın Yaprak
سرمست درآمد از درم دوست
لب خنده زنان چو غنچه در پوست
چون دیدمش آن رخ نگارین
در خود به غلط شدم که این اوست
رضوان در خلد باز کردند
کز عطر مشام روح خوش بوست
پیش قدمش به سر دویدم
در پای فتادمش که ای دوست
یک باره به ترک ما بگفتی
زنهار نگویی این نه نیکوست
بر من که دلم چو شمع یکتاست
پیراهن غم چو شمع ده توست
چشمش به کرشمه گفت با من
در نرگس مست من چه آهوست
گفتم همه نیکویی ست لیکن
این است که بی وفا و بدخوست
بشنو نفسی دعای سعدی
گر چه همه عالمت دعاگوست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş