شمارهٔ ۱۲۲
С Саади
0
Altın Yaprak
نه آدمیست که در خرمی و مجموعی
به خستگان پراکنده بر نبخشاید
گلیم خویش برآرد سیه گلیم از آب
وگر گلیم رفیق آب می برد شاید
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş