شمارهٔ ۱۸۲
С Саади
0
Altın Yaprak
چو می دانستی افتادن به ناچار
نبایستی چنین بالا نشستن
به پای خویش رفتن به نبودی
کز اسب افتادن و گردن شکستن
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş