شمارهٔ ۳۱ - حکایت

پیری اندر قبیله ما بود که جهاندیده تر ز عنقا بود صد و پنجه بزیست یا صد و شصت بعد از آن پشت طاقتش بشکست دست ذوق از طعام باز کشید خفت و رنجوریش دراز کشید روز و شب آخ و آخ و ناله و وای خویشتن در بلا و هر که سرای گشته صد ره ز جان خویش نفور او از آن رنج و ما از آن رنجور نشنیدی حدیث خواجه بلخ مرگ خوش تر که زندگانی تلخ موی گردد پس از سیاهی بور نیست بعد از سپیدی الا گور عاقبت پیک جان ستان برسد ما گرفتار و الامان برسد جان سختش به پیش لب دیدم روز عمر ش به تنگ شب دیدم بارکی گفتمش به خفیه لطیف که به سلمت بریم یا به حفیف گفت خاموش ازین سخن زنهار بیش زحمت مده صداع گذار ابلهم تا هلاک جان خواهم راست خواهی نه این نه آن خواهم مگر از دیدنم ملول شدی که به مرگم چنین عجول شدی می روم گر تو را ز من ننگ است که نه شیراز و روستا تنگ است بسم این جایگه صباح و مسا رفتم اینک بیار کفش و عصا او در این گفت و تن ز جان پرداخت رفت و منزل به دیگران پرداخت اندر آن دم که چشمهاش بخفت می شنیدم که زیر لب می گفت ای دریغا که دیر ننشستم رخت بی اختیار بربستم آرزوی زوال کس نکند هرگز آب حیات بس نکند