شمارهٔ ۳۹
С Саади
0
Altın Yaprak
ماه منظور آن بت زیبای من
سرو روز افزون مهر افزای من
کاندرین شهر از کمند زلف اوست
بند بر پای جهان پیمای من
هر کسی با ماه رویی سرخوش است
آن من کنگی است هم بالای من
جامه دانی دارد آن سیمین زنخ
کاندران گم می شود کالای من
گر بیفتد باز نتوان یافتن
در جوال وسع او خرمای من
ور به عمری دست در گردن کند
اتفاقا رای او با رای من
دوست می دارم که در کونش برم
نازنین تر عضوی از اعضای من
راضیم با خوی او کز جوی او
کم نخواهد بود استسقای من
این قیامت بین که عارف می کند
تا کجا باشد قیامت جای من
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş