شمارهٔ ۴

قیامتست سفر کردن از دیار حبیب مرا همیشه قضا را قیامتست نصیب به ناز خفته چه داند که دردمند فراق به شب چه می گذراند علی الخصوص غریب به قهر می روم و نیست آن مجال که باز به شهر دوست قدم در نهم ز دست رقیب پدر به صبر نمودن مبالغت می کرد که ای پسر بس از این روزگار بی ترتیب جواب دادم از این ماجرا که ای بابا چو درد من نپذیرد دوا به جهد طبیب مدار توبه توقع ز من که در مسجد سماع چنگ تأمل کنم نه وعظ خطیب به مکتب ارچه فرستادی ام نکو نامد گرفته ناخن چنگم به زخم چوب ادیب هنوز بوی محبت ز خاکم آید اگر جدا شود به لحد بند بندم از ترکیب به اختیار ندارد سر سفر سعدی ستم غریب نباشد ز روزگار عجیب