شمارهٔ ۶

حالم از شرح غمت افسانهایست چشمم از عکس رخت بتخانهایست هر کجا بدگوهری در عالمست در کنار آنچنان دردانهایست بر امید زلف چون زنجیر تو ای بسا عاقل که چون دیوانه ایست گفتم او را این چه زلفـ گفت هان فی الجمله در از لبش یک نکته ای وز خمش یک قطره ای پیمانه ایست با فروغ آفتاب حســن او شمع گردون کمتر از پروانه ایست نازنینا رخ چه می پوشی ز من آخر این مسکین کم از بیگانه ایست از بت آزر حکایت ها کنــند بت خود این است از دل نه جای توست آخر چــون کنم در جهانم خود همین ویرانه ایست این نه دل خوانند کیـ این نه عشق است از