Büyülü Gül

Sen düş zülüflerinde tomuran gülsün büyülü Ben düşmüşüm yoluna ölümün hayat denen Sen sevene serap olan hayallerin gülü Ben ejderha ağzında çiğnenen kanlı gerçek Ey İstanbul düşlerimin dizgininden el çek Yetişir gömleğimin yakasını yırttığın Her gece altında ıslanan bulutları Desensiz bir duman gibi her seher Gönlümün göğsüne serdiğin yeter Vuslatsız sevdaların yolcusuyuz sen ve ben Ben kimim visaline erecek bahtiyar kim Diz vurduğum oldu mu mavi-atlas döşeğine Bir kez olsun içirdin mi gurubunun şurubunu Üsküdar’dan kan dudaklı morarmış gözlerime Galata’nın dipdiri dupduru memesinden Ben kimim şiirini yazacak o şair kim Nişanlandım mı seninle bir gece Nişantaşı’nda Okşadım mı Bebek’ini bir kez olsun muncuk-muncuk Kokladım mı gerdanına dizdiğin erguvanları Mıncıklarken mehtabını yalılarında Kuzguncuk Ben nerdeyim şarkını bestelemek nerede Sen her sabah uyanırken bir visalden bâkire Ben “taşra”da taş gibi her gece bin kerre bekâr Şu oksuz sadak mıdır son sadakan fakire Bu yay ile kemanı kanatır Bestenigâr Ben kimim kollarını açtığın sevgili kim Sen ki Yahya ve Behçet Kemallerin gözdesi Ben gönlünde çölleri uyutan bağrı yanık Bir gözüm seni uyur “Mehtaplı Geceler”de Bir gözüm “Kalamış”ta sabaha dek uyanık Moda meltemi eteğin günü içerken sularda Göğsünde bir Caddebostan saçında bir Fenerbahçe Akrep sokarken akşamı saatinin minesinde Yelkovan bakışlarına içirdiğin sonbaharda Bekledin mi bir kez beni Kadıköy İskelesi’nde Ne başım gül sinende uyandım bir sabaha Ne içtim “ab-ı hayat”ı dudağından yudum-yudum. Bir kez oh demek hayali değer miydi bunca ah’a Hep seni düşlerde görmek umuduyla uyudum