Gecenin Süvarileri

Sen ey yaz ortasında nabzımda donan zemheri Susturma son sesimde çıngıyan çengileri Ben sussam dağlar dikelir dilimde Dikenleşir en gonca gülleri yosmaların Soyunur da üstündeki kadife suskunluğu O dilber-i rüveydâ Aşka yatılan o ölüm vaktini Bir duvar saati sarhoşluğuyla Sıkar beynimize bülbül-i şeyda Ben sussam sahralardaki güneş saati Bir ömür alınır ileri Ne zaman otursam güneş altında Gün görmemiş başımın gölgesini yemeye Yeni nüzûl etmiş gibi Mâide Üşüşürler başıma İsa’nın havârileri Ben sussam ergenlik çıkarır engerekler En gereksiz yerde konuşur dilsiz Bu kervan yolunda bunca bezirgân Ve sen ve ben ve tüm zerrat-ı cihan Susturamayız suskunluğunu ervâhın Ne sen ne ben ne şu yorgun tanyeri Ne âsâsı Musa’nın ne yed-i Beyzâ Durduramaz denize yürüyen şu karayı Yüzülür yüzsuyuyla suların derileri Bağrımızda nal döverken sabaha Kapkara gecenin süvârileri