Leylâ Çölü

Alırım tozlarınızı kirpiklerimle ıslak iki sürüm iki gözkapağım iki fırça yol eder yüzünüzü kirpik-kirpik yürürüm sürükler kara cellat leylâ’yı sürüm sürüm ışıktan zindanımda sızlarım parça parça yandıkça leylâsızlar yanımda leylâ sızlar bu vahasız çöllerde dondukça bakışlarım tuz-buz olur sevdamı saran sırça soyundukça çırılçıplak sular bunca prangalarımla hürüm çıkarlar saklandıkları yerden kuytular ta ciğerinizi görürüm Her akşam nedamet hanında ağırlarsınız umut bezirgânımı her gece bir kol dolarsınız belime elsiz bir bağlama verirsiniz elime telsiz telli senem aşkına bir türkü bağlayamam bir türlü ağlayamam siz her gece o nedamet hanında ağırlarken umut bezirgânımı iki elim iki yanımda arar sabaha dek öbür yanımı Ve her sabah bir yol atarsınız önüme bir yol ki pörsümüş kırk düğümlü ip bir sahra serersiniz ki gönlüme bezirgânlar firar kervanlar seyip deve böğürtüsüyle bağlayıp gözlerimi yüklersiniz sırtına her devemin bir devi verirsiniz elime dilimi edip yular umurunuzda mıdır gözü bağlı bedevî bu vahasız çöllerde deveyi nerde sular