Külkedisi

Ne vardı dün gece dünyanın sahibi olsaydım, İnsanların hepsini bir geceliğine uyutsaydım, O ay bakışlı güzelle baş başa kalsaydım, Ne vardı bu dünyada, cenneti yaşasaydım... O esmer külkedisi, saat 12`yi vurunca gitti, Onunla birlikte mutluluğum da beni terk etti, Şimdi içimde kalan tek duygu kuru bir yalnızlıktır, Bu yalnızlık, acılarla yıkanıp arınacaktır... Ne vardı o esmer külkedisi beni bırakıp dün gece gitmeseydi, Gitmeseydi de dün geceye sığdırsaydım bir ömürlük mutluluğu, Yanımdan ayrılırken bana el sallama fırsatı olsaydı bari, Belki o zaman dağılırdı içimdeki bu veda saatinin burukluğu. Dün gece külkedimi kendi ellerimle götürdüm bensiz kalacağı eve, İçim kanadı, uzun süre ayrılamadım o evin sokağından başka yere, Şimdi aynı özlem içimde, hiç azalmadan durup yüreğimi acıtıyor, Bilmiyorum o güzel külkedisi, ne zaman ebediyyen benim olur...