Yağmur Damlası ve Toprak

Bir akşam saatiyle düşecek toprağa ilk sevgilisi, Kavuşacak birbirine hasret iki sevgili; Yağmur damlası ve toprak... Birbirlerine hasret, sarılacaklar delice, Toprak sevincinden ıslanacak, Yağmur ise toprakla buluşunca bin bir parça olacak, Susacaklar! Sessizce birbirlerine olan aşklarını haykıracaklar... Akşamüstü kavuşacak yağmur damlası ile toprak, Birbirlerine olan özlemleriyle yanıp tutuşarak, Yağmur coşkun, toprak biraz utanarak, Birbirlerine sarılınca artık bütün çile son bulacak... Sonra yağmur damlası "dur" diyecek, Fısıltıyla toprağa bir şey söyleyecek, Bu fısıltıyla toprak sessizleşerek, Bütün dikkatiyle yağmur damlasını dinleyecek; Özledim seni diyecek yağmur damlası, Yokluğunda bulutların arasında bunaldım, Daha fazla bekleyemedim, yeryüzüne yağdım, Tek sana kavuşmaktı muradım! Sonra toprak sözünü kesti yağmur damlasının, Sevinci birden ufaldı vefalı toprağın, Biliyordu toprak her türlü cefasını hayatın, Bir de hayatın kurt kapanı olan aşkın... Seninle dedi toprak, ben de çok mutluyum, Bir de şu güneş hiç doğmasa, Güneş doğunca iyi ama, Bir de aşkım güneşle kaybolmasa... Umut güzel şeydir, umut büyülüdür ey küçük yağmur damlası, Ama kimi güneş doğunca, kimi gece olunca kaybeder umut deryasını...