Biz Olmalıyız Çoğalan

Ne gülüşlerimiz ne de ağlayışlarımız sığdırılmış Bir tek zaman dilimine, Bazen bir adımımız uçsuz bucaksız uçurumlara Bazen de düze çıkarır... Korkar olmuşuz, habersiziz, Saniyeler saatlere koşar, biz yine Kılı kıpırdamaz resim gibi: Sessiz, anlaşılmaz dururuz. Bir nar düşünürüz; bir tek, İçine doldurulmuş taneler, Biziz o çok tane. Bazen de bir kalabalık, bir curcuna içinde yürünür Biz yine yalnız, bütün bağırtılarız, Sitemlerimiz, haykırışlarız, sessizce Karışır kalabalığa Bir varmışız bir yokmuşuz Bir masalmışız Dinlerken rüyalara daldığımız, Uyandığımızda ne biz, Ne de bize has tanelerimiz vardı. Gözlerimizi açtığımızda, Bir kapı önümüzde; Kilit vurulmuş, mühürlenmiş, Ardında düşlerimiz, sere serpe rüzgara Teslim olan sonbahar yaprakları gibi, Soluk benizli insanlar vardı ardında, Kırılan cam parçaları vardı. Yol aldığımız yollarda, başımız eğilmedi. Cam parçaları batsa da ayaklarımıza, Yüzümüzü çizdik, her elimize geçen kağıt parçasına ve sonra, Yine param parça oldu avucumuzda yırtılmış yüzümüz, dağıldı her yanımıza Sanki neydi o büyülü, sihirli bakışımız Anlamsızlığı, diye baksak da aynalara Yine silemedik karaladıklarını, Ne defalar ne kezler oldu Yine ve hep o sandığımız kişiler, zatlar Birer birer çıktılar ansızın karşımıza, Of demeye güç bulamadık, Derman terk etti bizi Ama en sonunda; evet en sonunda Biz diyebildik. Sessizce de olsa, sükûnete de boğsa zaman zaman... biz diye bildik sonunda...