Munzurun Kızı 2

ağlama munzur suyundaki çocuk annen sana şiirler okur türküler ağlardı şimdi gözyaşları köylüsüne yakınmaklı içindeki sen kendi kadar acı... soğuk, bu lanet teneffüsü zor küfürler mağaralarda ezberimdeki bütün katliamlar silinemeyecek korkuyorum... halâ bazı günler gözlerimin önünde, Munzur’a küs oturup dağlarla sohbet ediyorum! hani bir an yıkıcı askerler geldiğinde Saklandığımız mağara önüne gardiyanın ellerimize kelepçe taktığı gibi kapardık gözlerimizi ölüm günleri insanlar daha bir esmer gelirdi bizlere bizler her defasında ağlayan cocuğa bakardık Gözlerimiz ürkek ve insanlık dışı Kanatlanıp uçmasını isterdik bir köy uğruna ağlama munzur suyundaki çocuk annen sana şiirler okur türküler ağlardı şimdi gözyaşları köylüsüne yakınmaklı içindeki sen kendi kadar acı...