Ferman

Gönül bu, dinlemez; Ferman mı dayanır? ! . Anlamını bulmuştur bir kara gözde, Takılmıştır bir siyah saçın teline, Asılı kalmıştır yürek, kaküllerde Haps'olmuştur bir güzelin zülfüne. Gönül bu, dinlemez; Ferman mı dayanır? ! . Yiğitlenir; bir belaya düşende; Anlamaz, diklenir, bir sevdaya düşende, Şahin olur, döner dağlar başında, Taş avlulardan yürür ezik yürekli, Suskun bakar, gözleri çakmak çakmak, Öfkeyi döver bir sabır havanında; Zamanı eritir bekleye bekleye, Fikir eker, sabır eker, umut eker, Ferman dinlemez gönül, sevda üstüne. Gönül bu, dinlemez; Ferman mı dayanır? ! . Ferman çıkmıştır gönülden, Onay çıkmıştır yürekten yiğitçe, Yürür sevda, yürür ferman; Iki gönül bir olunca.. Iki dünya bir olunca.. Yürüse de Bolu Beyi, Dağlar diklense; Çöl ayağa kalksa Yürür gönül; Dadaloğlu olur, Köroğlu olur, Kerem olur, Ferhat olur. Gönül bu, dinlemez; Ferman mı dayanır? ! . Sevda üstüne... Ne olursa olsun; Kopsun iki cihan bir anda, Borada, karda, kıyamette, Cellatlar yol kessin fermanlarda, Tutsaklık yürüsün üstümüze, İslensin kafalarda mum ışıkları, Şeytanlığını göstersin bütün şeytanlar, Sırtlanlar tutsun yolları, Pusuda beklesin; Diline dolasin cadı karı, Süngüler çekilsin dört bir yandan, Sıvasın kolunu, İbrahim'e uzanan eller; Cebrail olunca sevgi: Köprüler kurulunca gönülden gönüle, Gel-gitler depreştirdikçe yüreği, Ferman mı dayanır? ! . Gönül bu, dinlemez; Ferman mı dayanır? ! . Dolduysa sevgi gönlümüze; Onurluysa insan, Güvenilecekse sözüne; Kavgalara dur diyecek; Sevgiyi, sevmeyi gösterecek hayata, Özgürce, mertçe... Gönül bu; Sevecektir serbestçe...