شمارهٔ ۱۰۴

جولانگه معنی دل هشیار نعیم است فیض سحر از دیده بیدار نعیم است بسته است بلاغت کمر و دست فصاحت در بندگی نطق گهربار نعیم است جنت ز تجلای جمال است منور فیض نظر پاک ز دیدار نعیم است بر روی زمین نقش حصیر است اگر فرش آن مسند زرباف و قلمکار نعیم است امروز صفابخش دل و ورد زبان ها گر دست دهد صحبت اشعار نعیم است چشمش چو فلک رنگ نمایی است عجایب خود می کش و خود ساغر سرشار نعیم است اقرار به باطل بود و منکر حق است امروز هر آن کس که در انکار نعیم است جولانگه معشوق و شهادتگه عشاق صحن چمن جنت و گلزار نعیم است گر با تو سعیدا نکند لطف چه سازد خلق و کرم و مهر و وفا کار نعیم است