شمارهٔ ۲۱۲

شیخ گر از سنت و فرضانه می یابد مراد پیر ما از شیشه و پیمانه می یابد مراد هر کجا حسن گلوسوزی است با کام من است شمع چون روشن شود پروانه می یابد مراد مفلسان از سایه بال هما مستغنیند جغد ما از گوشه ویرانه می یابد مراد زاهدا میخانه چون خلوت سرایت خاص نیست دایم این جا محرم و بیگانه می یابد مراد بت پرستان کام از بت یافتند ای دلبران آخر از سنگ شما دیوانه می یابد مراد رند از می عاشق از وی زاهد از تقوای خشک از بتی هر کس در این بتخانه می یابد مراد از می بی دانه کام خود سعیدا تازه کرد غیر تا از سبحه صددانه می یابد مراد