شمارهٔ ۳۰۴

خوش به آسانی به آخر راه مشکل می برند رهنوردانی که اول پی به منزل می برند در محبت می شوند ایشان شهید بی سخن دست و گردن بسته خود را پیش قاتل می برند دردنوشان جز به پای خم نمی افتند هیچ خویشتن را در پناه پیر کامل می برند هر متاعی را که از شهر محبت می رسد بیشتر در کشور ما جانب دل می برند آن چنان لب تشنه حرصند ابنای زمان کز جواب خشک آب از روی سایل می برند خودفروشانی که در قید زر و مالند و جاه نام حق را بر زبان هردم به باطل می برند مزرع دنیا که سبز از آبرو گردیده است آبرو آنان که می ریزند حاصل می برند همت دونان عالم هیچ می دانی که چیست می کشند از آب رخت خویش و در گل می برند واگذار از خود سعیدا زان که در هر مسلکی هرکه از خود بگذرد زودش به منزل می برند