شمارهٔ ۴۳

رو به هر کوهی نماید طور می دانیم ما هرکه گوید حرف حق منصور می دانیم ما غایبان گر در حضور ما سخن ها گفته اند نیست ز ایشان رنجه ای معذور می دانیم ما قرب دلبر جز فنای عاشق بیچاره نیست هرکه نزدیک است او را دور می دانیم ما کام از انگشت حلوای جهان شیرین مکن این بنا را خانه زنبور می دانیم ما یار اگر آن است ای زاهد که مایش دیده ایم از من و تو دید او مستور می دانیم ما هر سری کان از خیال او ندارد شورشی خشک تر از کاسه تنبور می دانیم ما در تماشای گل روی تو چشم غیر را همچو نرگس در گلستان کور می دانیم ما مردمان دیده را ورد است دایم ان یکاد چشم بد را از جمالش دور می دانیم ما ما معانی در نظر داریم نی ریش و سبیل کاسه می گل بود فغفور می دانیم ما صحتی کان از طعام و می کند حاصل کسی در طریقت خسته و رنجور می دانیم ما دل اگر بی طاقتی در هجر دارد عیب نیست اندرین معنی ورا مجبور می دانیم ما ای سعیدا می روی بر دار چون خود گفته ای هرکه گوید حرف حق منصور می دانیم ما