شمارهٔ ۶

آن که خوانی نام او نفس بهیم در حقیقت اوست شیطان رجیم نیست در عالم عجایب تر ز نفس نیست یک ساعت به حال مستقیم در دمی مردی خدادان می شود در دمی بدتر ز شیطان رجیم چون ببیند مرده ای را می برند می گدازد همچو مویی او ز بیم می شود تن خسته و دل مضطرب لرزه در اعضاش افتد چون نسیم با کسان گوید که در راه خدا با فقیران نان برآرید و حلیم روی سوی حضرت حق می کند کای خدا دستم بگیر و ای کریم ناله و زاری و افغان می کند توبه از کردار و افعال قدیم یک به یک مشهود می گردد ورا از عذاب قبر و از نار جحیم باز چون آن قصه اش از یاد رفت گشت تن فربه ز خون و لحم و ریم می شود فرعون وقت خویشتن جنگ می آرد به موسای کلیم هر زمان آیینه ای گیرد به کف تا نماید روی چون پای سقیم خوش کند دل را و خندد بر بروت ریش را شانه کند سازد دو نیم قشر می بیند وقوف از مغز نی بی خبر تا چیست در زیر ادیم