شمارهٔ ۷۵

به طوف کوی تو آن شب که دل ز جان برخاست به یاد وصل تو از مرد و زن فغان برخاست برای آن که کند بوسه آستان تو را زمین نشست به تمکین و آسمان برخاست غبار نیست در این راه بلکه این گردی است که از فشاندن عصیان عصیان برخاست به ذوق نشیه احرام طوف مرقد تو عصا فکند ز کف پیر چون جوان برخاست چو روبروی حریمت شدم به استقبال یقین ز باب سلام آمد و گمان برخاست شفاعت تو اگر دست ما به حشر نگیرد ز بار معصیت از خاک کی توان برخاست ز بار منت گردون کسی شود آزاد که همچو سرو به تعظیم گلرخان برخاست به ذوق خویش سعیدا ز کوی یار نرفت که هچو آه ز دل های ناتوان برخاست