شمارهٔ ۱۰

تجلیگه خود کرد خدا دیده ما را درین دیده درآیید و ببینید خدا را خدا در دل سودا زدگانست بجویید مجویید زمین را و مپویید سما را گدایان در فقر و فناییم و گرفتیم بپاداش سر و افسر سلطان بقا را خیالات و هواهای بد خود نپسندیم بخندیم خیالات و ببندیم هوی را جم عرش بساطیم و سلیمان اولوالامر هوا گر نشود بنده نشانیم هوا را بلا را بپرستیم و برحمت بگزینیم اگر دوست پسندید پسندیم بلا را طبیبان خداییم و بهر درد دواییم بجاییکه بود درد فرستیم دوا را ببندید در مرگ وز مردن مگریزید که ما باز نمودیم در دار شفا را گدایان سلوکیم و شهنشاه ملوکیم شهنشاه کند سلطنت فقر گدا را گذشت از سر سلطانی و شد بنده درویش شه ار دید فر مملکت فقر و فنا را بهل بار گل از دوش که بر دل نبود بار اسیر زن و فرزند و عبید من و ما را حجاب رخ مقصود من و ما و شمایید شمایید ببینید من و ما و شما را صفا را نتوان دید که در خانه فقرست درین خانه بیایید و ببینید صفا را