شمارهٔ ۱۲۸

ز چه کرد با چنین روبر خلق خودنمایی بتم ار نداشت در دل سر دعوی خدایی نتوان نمود منعم ز سجود روی این بت که مزینست دوشش بردای کبریایی در آشنایی دل زده و ز غیر بگسل که بدل نمی پسندد حرکات آشنایی مطلب ز نام حاصل که فشاند بذر صورت که بکشتزار سرش نزد آفت سمایی ز تمام کشت هستی من و حاصل محبت که زند جویش پهلو بسپهر آسیایی دل من بیافت این سر ز سرای میفروشان پس از انکه سالها زد در زهد و پارسایی متنعمان دولت نبرند ره بسلطان که نگشته اند دارا بطریقت گدایی من از آشیانه خود نگشوده بودمی پر که شدم اسیر بازش چو کبوتر هوایی رخ من بیار یک رو دل من بعشق یکتا چه غم ار بپیش زلفش کمرم کند دوتایی سر مرهم ار ندارد ز چه میرباید از کف دل ریش دردمندان بفنون دلربایی من اگر دمی نبینم برخش نمیتوانم همه حیرتم از آنکس که زند دم از جدایی سرم ار رود نپیچم ز وفای رهروان سر که نکرده اند منزل بسرای بیوفایی دل بازمانده از جان نرسد بسر جانان مگر آنکه باز جوید ز طلسم دل رهایی اگرت هواست دیدن رخ دلبر صفا را بگذار از سر ای دل هوس منی و مایی