شمارهٔ ۱۳۰

در ارض سما نبود آن دلبر هر جایی منزل نکند الا در سینه سودایی در هیچ لبی نبود کز او نبود حرفی با آنکه بود دایم همصحبت تنهایی در هیچ سری نبود کز او نبود سری با آنکه بود پنهان در پرده یکتایی مجنون سر ماهم کان ماه هلال ابروی از خلق بود پنهان با این همه پیدایی پیدایی آن گوهر در وصف نمیگنجد این گوهریان جویند از مردم دریایی دانایی و بینایی از وحدت و در کثرت بینایی ما پنهان در پرده دانایی بر صبر کنند امرم مخلوق و عجب دارم در عقل سبک سنگی با عشق شکیبایی ای طوبی این بستان بر خیز و قیامت کن بخرام و تماشا کن غوغای تماشایی آرایش هر محفل زان روی نکو باشد ای دلبر مشتاقان بنمای خودآرایی گر پرده منم بردار از روی که ابرستی خورشید حقیقت را خود بینی و خود رایی پژمانم و رنجورم از شدت مخموری ای ساقی سر مستان بنمای پذیرایی از زهد و ورع کی شد مقصود صفا حاصل باز ایدل بی سامان سرمستی و شیدایی