شمارهٔ ۴۷

کسی که بنده عشقست جاه را چه کند مقیم خلوت خورشید ماه را چه کند نشسته بر سر خاکست و چرخ زیر قدم گدای میکده اورنگ شاه را چه کند کشد سر ار فکند عرش سایه بر سر او سر برهنه ز هستی کلاه را چه کند هزار بادیه گو بیش باش راه طلب رسیده است بمقصود راه را چه کند شیون بیحد ذاتست حد ذاتی دل رسوم مدرسه و خانقاه را چه کند ز کس پناه نجوید گدای دولت فقر پناه سلطنتست او پناه را چه کند امیر مملکت بارگاه فقر و فناست فقیر مملکت و بارگاه را چه کند پناه میبرم از دست زلف دوست بدوست جز آنکه داد دهد دادخواه را چه کند گرفت بی مدد غیر یار پست و بلند شکوه شاه حقیقت سپاه را چه کند گناه عیب بود شاه عیب پوش صفا به غیر آنکه بپوشد گناه را چه کند