بند ۶۸

بر تشنه کامیش نه همین بحر و بر گداخت گیتی تمام زیر و زبر خشک و تر گداخت تنها فرات ز آتش خجلت بر او نسوخت از شرم وی محیط همی تا شمر گداخت دریا و رود از دم وی برمدر گریست صحرا و کوه از غم او برحجر گداخت ثابت به جای خود ز سها تا سهیل سوخت سایر به پای خود ز زحل تا قمر گداخت این آتش از چه خاست که تا شعله برکشید ذرات ملک جمره صفت سر به سر گداخت از فرقه تا ردا همه را تار و پود سوخت از صعوه تا هما همه را بال و پر گداخت کیهان به کید عشق بتان را بهانه کرد عشاق تن به تن همه را آن شرر گداخت از تیشه ی تحسر و تأثیر سوگ اوست فرهاد اگر به سر زد و مجنون اگر گداخت اصناف خلق دیو و پری تا بهیمه سوخت افراد نوع جن و ملک تا بشر گداخت حیوان خود از نبات و نبات از جماد بیش انسان ز جن و جن ز ملک سخت تر گداخت تنها به خوف خواهر و دختر نخورد خون هم سوخت بر برادر و هم بر پسر گداخت بر خواهران خوار غریبش کمر خمید بر دختران خرد یتیمش جگر گداخت برآن نساء یاره و سنجوق سیم سوخت برآن بنات خاتم و خلخال زر گداخت آن بزم را که سقف و زمین عرش و فرش بود از اشک و آه زیر فرو شد زبر گداخت از کج مداری فلک این فتنه راست شد درباره ی حسین آنچه خواست شد