بند ۸۲

چون صدر دین امام مبین مقتدای راد دل سان وحید در صف کرببلا فتاد آمد به خیمگه پی بدرود اهل بیت تسکینشان به صبر و تسلی به اجر داد هم در وداع حمد خدای مجید کرد ز آن پس زبان به نعت رسول امین گشاد پس بر فزع وعید و مالی بزرگ راند بر صابری نوید ثوابی شگرف داد بگشود عقد خاطر و بربست رای حرب دل سرد از جدایی و جان گرم بر جهاد پا در رکاب سخت و لگامش به دست سست پهلو نبی برابر آن ناکسان ستاد اتمام حجت از همه در کرده گفت پس هان ای سر سپه پسر سعد شوم زاد بیگانه ز آشنای قدیمی کرانه جوی درباره منت چه شد آن مایه اتحاد چون شد که سال های درازت زیاد رفت آن دعوی ارادت و آن لاف اتحاد عزمت چرا سوابق صحبت به پا فکند حزمت چرا سو الف الفت ز کف نهاد تعریف جاه و منصب و مالت گر از غرور یک باره رفت آیت قربی چرا ز یاد با ما مصاف و لاف مسلمانی ای عجب لعنت بر این نفاق کند شرک و ارتداد گفتم هر آنچه قابل آنی ولی چه سود اندرز من به گوش قبول تو بود یاد برداشت هر که کامت و نافت هر آنکه چید بالفطره کاش دست و زبانش بریده باد چار اسبه رو به آتش ممدود می روی هشدار هان که پشت به مقصود می روی