شمارهٔ ۱۱۰

گرم به قهر کشی با هزار طوع و اطاعت به خاک پات که سر برندارم از ره اطاعت به دامنت نگذارم زنند دست شهیدان گرم خدای به محشر دهد مقام شفاعت از این طرف همه عجز و نیاز و خشیت و خواری وز آن طرف همه خشم و غرور و ناز و مناعت ز دوستان وفا کیش و دشمنان جفا جو به کار مهر تو برما ملامت است و شناعت برای پندم از اجماع مردمان چه تفاوت مرا همیشه پراکندگی بود ز جماعت به ترک عشق توگفتن دل از تو باز گرفتن کجا میسرم آید بدین شکیب و شجاعت چرا نظیر تو استاد این نقوش نیارد اگر نه نقش تو بست و شکست کلک صناعت چوخال و غمزه به کنج دهان وگوشه ی چشمت دل از فضای دو عالم به این دوکرد قناعت توخود چه فتنه کنی گر دو روز روی نپوشی که عقل و هوش ببردی ز شش جهت به دو ساعت توچون به وصف در آیی که هر چه گفت صفایی نداشت پیش کمال تو رنگ و بوی بداعت