شمارهٔ ۲۰

کنون که سایه تیغ تو بر سر است مرا چه غم ز تابش خورشید محشر است مرا به قتل من نهراسی ز داد خواهی غیر که خون بها ز تو یک زخم دیگر است مرا کفن قبا کنم از شوق در قیامت نیز که این لباس در آنجا نه در خور است مرا سرم به حلقه ی فتراک اگر چه بربندی که باز شور وفای تو در سر است مرا اگر به حشر هم از لعل و رخ دهی کامم چه احتیاج به فردوس وکوثر است مرا کمال شوق عنانم زکف رها نکند وگرنه نقض وفای تو باور است مرا دریغ کز شش و پنج سپهر شعبده باز مدام مهره ی طالع به ششدر است مرا عتاب خشم پسنان عنایت است و خوشم به بخت خویش که یاری ستمگر است مرا دلم خوش است صفایی به صبح وصل هنوز که شام هجر صبوری میسر است مرا