شمارهٔ ۲۰۴

ستم گری که جفا کیش اوست دل برباید ندانم ار به وفا خو کنند چه فتنه نماید بتی که با همه کین عالمیش عاشق و حیران خدا نکرده چه خواهد شد ار به مهر گراید چو عمر رفت و وعیدم به قتل داد دریغا فزودم انده دیگر که عهد بست و نپاید مرا ز پای درآورد و دل خورم که ندانم پس از هلاک من آیا غم تو با که برآید هلاک خود به فراق اختیار کردم و شادم که بی تو مرگ مرا ممکن است و صبر نشاید من و غم تو و دنیا و آخرت دگران را اگر ملال بکاهد وگر نشاط فزاید مرا ز خانه به گل گشت بوستان نفرستی که بی توام ز تماشای باغ دل نگشاید اگر تو روی نپوشی میان مردم ازین پس کسی ز شرم تو باغ بهشت را نستاید یکی در برابر واعظ بیا و پرده برافکن حدیث حور بگو دیگر این قدر نسراید تحمل غم هجران مجو دگر صفایی که این امور خود از شخص ناصبور نیاید