شمارهٔ ۲۱۳

آوخ که یار برسر این ناتوان رسید وقتی که از شکنجه هجران به جان رسید فرصت نیافت یار و به پایان شتافت عمر مهلت نداد مرگ و اجل بی امان رسید جانان به پرسش آمد و جان گرم رفتن آه خارم به دیده فصل بهارم خزان رسید پی کن به پهنه ی هوس ای دل رکاب عیش حالی که وصل و هجر عنان بر عنان رسید از کینه ی چرخ وکاوش اختر به ما نرفت چندان جفا که زان مه نامهربان رسید دل با نگاه اولش از کار شد مگر یک تیر سهم سینه ی ما ز آن کمان رسید آن فتنه از زمانه بر اهل زمین نخاست گر چشم او به فتنه آخر زمان رسید در فرقت تو ناله ام از گریه بازداشت اقبال و بخت من بین که به دام فغان رسید سرها به از کفم چو صفایی به پای رفت سودم ز شکوه چیست که چندین زیان رسید