شمارهٔ ۳۸

در پی وصل جفا جوی ستم پاره ی ما تا دل از هجر نشد پاره نشد چاره ی ما یا فراقم بکشد یا به وصالت برسیم تا چه اندیشه کند رای تو درباره ی ما دیده در پوست نگنجد گه دیدار مگر عین شادی شده پیوند به نظاره ی ما دیگر ایام بهار آمد و وقت است که باز عذر صد توبه بخواهد لب می خواره ی ما شدم آشفته به عفوی کآید روشن چشم صد یوسف از این پیراهن پاره ی ما نشترم ز آن مژه بر سینه چنان زد که هنوز می رود خون دل از دیده به رخساره ی ما گفتم آرم به ترحم دلت از زاری گفت چه کند قطره ی باران تو باخاره ی ما گفتم از نوش لبت بخش من آخرکوگفت می نسازد به مزاج توشکر پاره ی ما الفتی هست صفایی به سهی قدانم بوده از سرو مگرتخته ی گهواره ی ما