شمارهٔ ۳۹۱

دلا معاونت اشک پرده در نکنی ز راز خود همه آفاق را خبر نکنی به عمد پرده ز کارم برافکنی تا کی بس است سعی به رسواییم دگر نکنی به خاک این درم الفت گرفته سر همه عمر مرا ز مسکن مألوف دربدر نکنی به سیل اشک دهی از درش به باد مرا ازین مخاطره آخر چرا حذر نکنی به چشم مهر چو کس ننگرد به گریه ی من عبث تو دامنم از دیده گو شمر نکنی اسیر غم همه کس اول از نگاهی شد نگاه کن که سر اندر سر نظر نکنی بس آنچه آب رخم ریختی ز گریه مرا به چشم مردم از این مایه خوارتر نکنی ز آب چشم منش آستان مکن همه گل چه می کنی اگر این خاک را به سر نکنی به اشک و آه صفایی مراست عادت و بس نظر به چشم و لبم دار باور ار نکنی