شمارهٔ ۴۲

علی الصباح چه گل ها که در گلستان ها زدند چاک ز رشک رخت گریبان ها ز شوق روی تو در ناله اند ورنه بهار بهانه ای است برای هزاردستان ها به سحر چشم تو نازم که با هزاران صید به جای مانده هنوزش خدنگ مژگان ها گرفتم آنکه ستادم دل از کفت چه کنم کفی حریر که در وی نشسته پیکان ها میان طالب و مطلوب مقتدا و مرید به عهد حسن تو در هم شکست پیمان ها به حلقه حلقه زلفت دلم گرفتار است برای یک تن تنها که دید زندان ها به دفع درد مفرما مرا به سوی طبیب که خسته تو ندارد خیال درمان ها ز فضل عشق همین فیض بس که هر شب و روز عطا کند به من از نقد اشک دامان ها دل شکسته که پامال زلف سرکش تست مگو دل آمده گویی اسیر چوگان ها شدم به مغلطه در جرگه سگان درت بدان امید که خوانی مرا یکی زآن ها به پای دوست صفایی سر افکنم که روی که نیست قابل قربان مقدمش جان ها