۱۲- آیات ۹۱ تا ۹۸

ما اتخذ اللٰه من ولد و مٰا کٰان معه من إلٰه إذا لذهب کل إلٰه بمٰا خلق و لعلاٰ بعضهم علیٰ بعض سبحٰان اللٰه عمٰا یصفون ۹۱ عٰالم الغیب و الشهٰادة فتعٰالیٰ عمٰا یشرکون ۹۲ قل رب إمٰا ترینی مٰا یوعدون ۹۳ رب فلاٰ تجعلنی فی القوم الظٰالمین ۹۴ و إنٰا علیٰ أن نریک مٰا نعدهم لقٰادرون ۹۵ ادفع بالتی هی أحسن السییة نحن أعلم بمٰا یصفون ۹۶ و قل رب أعوذ بک من همزٰات الشیٰاطین ۹۷ و أعوذ بک رب أن یحضرون ۹۸ فرا نگرفت خدا هیچ فرزندی و نباشد با او هیچ الهی آن گاه هر آینه برده بود هر الهی آنچه آفرید و هر آینه برتری جسته بود برخیشان بر برخی دانم پاک بود از خدا آنچه وصف می کنند ۹۱ دانای نهان و آشکار پس برتر آمد از آنچه شرک آورند ۹۲ بگو پروردگار من اگر می نمایی مرا آنچه وعده داده می شوند ۹۳ پروردگار من پس مگردان مرا در گروه ستمکاران ۹۴ و بدرستی که ما بر آنکه بنماییم ترا آنچه وعده می دهیم ایشان را هر آینه تواناییم ۹۵ دفع کن بآنچه خوب تر است بدی را ما داناتریم بآنچه وصف می کنند ۹۶ و بگو پروردگار من پناه می بریم بتو از وسوسه های شیاطین ۹۷ و پناه می برم بتو ای پروردگار من از آنکه حاضر شوند مرا ۹۸ حق تعالی هیچ نگرفت از ولد نیست با او هم خدایی بالأبد گر که بودی هر خدایی بردی او آنچه را خود آفرید از جستجو همچنین بر بعض بعضی برتری می بجستند از نشان همسری زین تغالب می شدی برپا فساد عالم ایجاد میرفتی به باد گفت زآن رو دو خدا گر می بدی این جهان در لحظه ای فاسد شدی پاک می باشد حق از هر چون و چند وز هر آنچه خلق وصفش می کنند اوست دانای نهان و آشکار زآنچه شرک آرند بر تر ز اقتدار گو خدایا گر نماییم از عتاب آنچه را که وعده کردی از عذاب پس مگردانم ز قوم ظالمین می مکن یعنی به آن قومم قرین قادریم آن را به ذات بی شریک بر عقوبت مانعدهم أن نریک دفع کن با خصلتی کآن بهتر است خصلتی را آنکه زشت و ابتر است ما بسی داناتریم از هر جهت بر هر آنچه می کنند ایشان صفت یا مرا از نسبت شرک و ولد یا تو را از سحر و از اوصاف بد گو خدایا بر تو می گیرم پناه من ز وسواس شیاطین ز انتباه بر تو هم گیرم پناه ای ذوال منن زآنکه تا گردند حاضر نزد من