۱۳۶- آیات ۲۶۲ تا ۲۶۳

الذین ینفقون أموٰالهم فی سبیل اللٰه ثم لاٰ یتبعون مٰا أنفقوا منا و لاٰ أذی لهم أجرهم عند ربهم و لاٰ خوف علیهم و لاٰ هم یحزنون ۲۶۲ قول معروف و مغفرة خیر من صدقة یتبعهٰا أذی و اللٰه غنی حلیم ۲۶۳ آنان که انفاق می کنند مالهاشان را در راه خدا پس از پی نمی کنند آنچه را انفاق کردند منتی و نه آزاری مر ایشان راست مزدشان نزد پروردگارشان و نیست بیمی بر ایشان و نه ایشان اندوهناک می شوند ۲۶۲ گفتار خوب و آمرزش بهتر است از صدقه که در پی باشد آن را آزاری و خدا بی نیاز بردبار است ۲۶۳ آن کسان کاموال خود را از ولا میکنند انفاق در راه خدا وز پی انفاق نفرستند هم منت و آزاری ار افزون و کم اجرشان در نزد حق باشد فزون گفت لاخوف و لاهم یحزنون قول نیک و مغفرت هست ار بجاش به بود از صدقه های دلخراش یعنی ار ظلمی کنند اندر سؤال عفو ممدوح است نزد ذوالجلال قول معروف و کلام خوش به وی به ز بذلی کش بود هزلی ز پی حق بود بس بی نیاز و بردبار هر چه زو داری طمع با وی بیار فقر و دولت خلق را باشد عرض بهر او آن کن کز او خواهی عوض