۱۴- آیات ۵۲ تا ۵۵

قل کفیٰ باللٰه بینی و بینکم شهیدا یعلم مٰا فی السمٰاوٰات و الأرض و الذین آمنوا بالبٰاطل و کفروا باللٰه أولٰیک هم الخٰاسرون ۵۲ و یستعجلونک بالعذٰاب و لو لاٰ أجل مسمی لجٰاءهم العذٰاب و لیأتینهم بغتة و هم لاٰ یشعرون ۵۳ یستعجلونک بالعذٰاب و إن جهنم لمحیطة بالکٰافرین ۵۴ یوم یغشٰاهم العذٰاب من فوقهم و من تحت أرجلهم و یقول ذوقوا مٰا کنتم تعملون ۵۵ بگو کافیست خدا میان من و میان شما گواه می داند آنچه در آسمانها و زمین است و آنان که ایمان آوردند بباطل و کافر شدند بخدا آن گروه ایشانند زیانکاران ۵۲ و بشتاب می خواهند از تو عذاب را و اگر نبود وقتی نام برده شده هر آینه آمده بود ایشان را عذاب و هر آینه خواهد آمد البته ایشان را ناگهان و ایشان ندانند ۵۳ بشتاب می خواهند از تو عذاب را و بدرستی که دوزخ هر آینه احاطه کننده است بکافران ۵۴ روزی که فرو گیرد ایشان را عذاب از بالاشان و از زیر پاهاشان و گوید بچشید آنچه را بودید که می کردید ۵۵ گو بود کافی به هر وجهی اله تا بود بین شما و من گواه نیک داند آنچه در ارض و سماست صدق گفتار مرا هم او گواست وآن کسان کایشان به باطل بگروند بر خدا کافر شدند از بد پسند آن گروهند از زیانکاران یقین هستشان حرمان و حسرت یوم دین می کنند اشتاب ایشان بر عذاب از ره انکار و تکذیب و عتاب گر نبودی آن زمان برده نام آمد ایشان را عذاب انتقام خواهد آمد بازشان بر ناگهان آن زمان و ایشان نمی فهمند آن بر عذاب اشتاب دارند آن کسان هم جهنم شد محیط کافران اندر آن روزی که پوشدشان عذاب از زبر وز زیر پاشان بر شتاب گوید آن گوینده ذوقوا در نداء بر جزای آنچه کردید از خطاء فرقه ای هجرت نکردند از حرم می کشیدند از بد اندیشان ستم بد سبب یا فقر یا حب وطن کرد این آیت نزول از ذوالمنن