۲- آیات ۱۰ تا ۱۲

و سوٰاء علیهم أ أنذرتهم أم لم تنذرهم لاٰ یؤمنون ۱۰ إنمٰا تنذر من اتبع الذکر و خشی الرحمٰن بالغیب فبشره بمغفرة و أجر کریم ۱۱ إنٰا نحن نحی الموتیٰ و نکتب مٰا قدموا و آثٰارهم و کل شی ء أحصینٰاه فی إمٰام مبین ۱۲ و یکسانست بر ایشان خواه بیم داده باشی ایشان را و خواه بیم نداده باشی ایشان را ایمان نمی آورند ۱۰ جز این نیست که بیم می دهی کسی را که پیروی کند ذکر یعنی قرآن را و بترسد از خدای بخشنده در نهان پس مژده ده او را بآمرزش و پاداش خوب ۱۱ بدرستی که ما زنده می سازیم مردگان را و می نویسیم آنچه را پیش فرستاده اند و اثرهاشان را و همه چیز ضبط کردیم آن را در مقتدای بیان کننده ۱۲ پس بود یک سان بر آنها ای همیم گر دهی یا ندهی ایشان را تو بیم هیچ بر آیات ایشان نگروند نه ز انذار و نه از گفتار و پند غیر از این نبود که بیم از بهر اوست که ز قرآن پیروی او را نکوست هم بترسید در نهان بی گفتگو از خدای پاک بخشاینده او پس بشارت ده به آمرزش ورا هم ثواب خالص از شوب ریا مردگان را زنده گردانیم ما یا قلوب مرده را در سینه ها نکتب ماقدموا و آثارهم در طریق حق بدون اشتلم آنچه بفرستادهاند اعنی که پیش از عملهای نکو کم یا که بیش هم نوشته می شود هر گامشان که بود در منهج اسلامشان هر چه را از نیک و بد بنوشته ایم در کتاب روشنی که هشته ایم یعنی اندر لوح محفوظ مبین کاندر آن ثبت است هر چیزی یقین