۲- آیات ۱۰ تا ۱۴

و قٰالوا أ إذٰا ضللنٰا فی الأرض أ إنٰا لفی خلق جدید بل هم بلقٰاء ربهم کٰافرون ۱۰ قل یتوفٰاکم ملک الموت الذی وکل بکم ثم إلیٰ ربکم ترجعون ۱۱ و لو تریٰ إذ المجرمون نٰاکسوا رؤسهم عند ربهم ربنٰا أبصرنٰا و سمعنٰا فارجعنٰا نعمل صٰالحا إنٰا موقنون ۱۲ و لو شینٰا لآتینٰا کل نفس هدٰاهٰا و لٰکن حق القول منی لأملأن جهنم من الجنة و النٰاس أجمعین ۱۳ فذوقوا بمٰا نسیتم لقٰاء یومکم هٰذٰا إنٰا نسینٰاکم و ذوقوا عذٰاب الخلد بمٰا کنتم تعملون ۱۴ و گفتند آیا چون گم شویم در زمین آیا هر آینه هستیم در آفرینش تازه بلکه ایشانند بملاقات پروردگارشان ناگروندگان ۱۰ بگو متوفی می سازد شما را فرشته مرگ که موکل شده بشما پس بسوی پروردگارتان باز گردانیده می شوید ۱۱ و اگر به بینی آن هنگام که گناهکاران بزیر افکندگانند سرهاشان را نزد پروردگارشان پروردگار ما دیدیم و شنیدیم پس برگردان ما را تا کنیم کار شایسته بدرستی که ما یقین کنندگانیم ۱۲ و اگر می خواستیم هر آینه داده بودیم هر نفسی را هدایتش و لیکن ثابت شد این سخن از من که هر آینه پر سازم البته دوزخ را از جنیان و مردمان همه ۱۳ پس بچشید بسبب آنکه فراموش کردید ملاقات روزتان این روز بدرستی که ما واگذاشتیم شما را و بچشید عذاب دایمی را بسبب آنچه بودید که می کردید ۱۴ در زمین گفتند گم چون ما شویم آفریده خود ز نو آیا شویم بلکه ایشان بر لقاء رب خویش کافرند و نیستشان ایمان و کیش گو بمیراند شما را لامحال مر فرشتۀ موت وقت ارتحال آن فرشته که موکل از خدا گشته او بر قبض ارواح شما پس به سوی رب خود گردید باز بر حقیقت رو نمایید از مجاز گر تو ای بیننده بینی چو افکنند مشرکان سرهای خود زیر از گزند نزد رب خود ز شرم و انفعال ربنآ أبصرنا سمعنا فی المآل بازمان گردان به دنیا تا کنیم کارهای نیک کاینک موقنیم بی گمان یعنی بدین روز مهول وآنچه می گفتند و می نامد قبول ما بدادیم ار که خود می خواستیم هر تنی را ره به راه مستقیم لیک این قول است حق از من همی پر شود دوزخ ز دیو و آدمی پس چشید از آنچه شد فرموشتان از رسیدن باز بر روزی چنان هم ز خاطر بازتان بردیم ما غیر نسیان نیست نسیان را جزا جاودان باشید چشید اینسان عذاب زآنچه می کردید فعل ناصواب