۲- آیات ۱۵ تا ۲۳

إن المتقین فی جنٰات و عیون ۱۵ آخذین مٰا آتٰاهم ربهم إنهم کٰانوا قبل ذٰلک محسنین ۱۶ کٰانوا قلیلا من اللیل مٰا یهجعون ۱۷ و بالأسحٰار هم یستغفرون ۱۸ و فی أموٰالهم حق للسٰایل و المحروم ۱۹ و فی الأرض آیٰات للموقنین ۲۰ و فی أنفسکم أ فلاٰ تبصرون ۲۱ و فی السمٰاء رزقکم و مٰا توعدون ۲۲ فو رب السمٰاء و الأرض إنه لحق مثل مٰا أنکم تنطقون ۲۳ بدرستی که پرهیزکارانند در بهشتهایی و چشمه سارهایی ۱۵ فراگیرندگان آنچه دارد ایشان را پروردگارشان که ایشان بودند پیش از آن نیکوکاران ۱۶ بودند که اندکی از شب خواب می کردند ۱۷ و در سحرها ایشان آمرزش می خواستند ۱۸ و بود در اموالشان بهره برای سؤال کننده و محروم ۱۹ و در زمین آیتهاست برای یقین کنندگان ۲۰ و در خودهاتان آیا پس نمی بینید ۲۱ و در آسمانست روزی شما و آنچه وعده کرده می شوید ۲۲ پس بپروردگار آسمان و زمین که آن هر آینه حق است مثل آنکه شما سخن می گویید ۲۳ و اهل تقوی از فیوض ساریه در بهشتند و عیون جاریه جمله باشند از فرا گیرندگان دادة حق را ز روی امتنان پیش از این بودند ایشان نیک کار خوابشان کم بود در شبهای تار در مناجات و تضرع جمله شب بوده در اسحار آمرزش طلب همچنین در مالهاشان با نسق بوده بهر سایل و محروم حق مر نشانی هاست حق را در زمین نزد قدرت ها ز بهر موقنین از بساطت وز معادن وز عیون هم ز حیوانات ز احصاء فزون از طیور و از بهایم وز سباع حاصل از هر یک هزاران انتفاع همچنین در نفسهاتان ز امتیاز زو نشانی هاست گر بینید باز پس شما می ننگرید آیا در این تا کنید از هستی صانع یقین هم یقین در رزقتان گردد فزون فی السمآء رزقکم ماتوعدون پس قسم بر خالق ارض و سما اوست حق چون حرف گفتن از شما