۳۰- آیه ۶۲

إن الذین آمنوا و الذین هٰادوا و النصٰاریٰ و الصٰابیین من آمن باللٰه و الیوم الآخر و عمل صٰالحا فلهم أجرهم عند ربهم و لاٰ خوف علیهم و لاٰ هم یحزنون ۶۲ بدرستی که آنان که ایمان آوردند و آنان که یهود شدند و ترسایان و ستاره پرستان هر که ایمان آورد بخدا و روز بازپسین و کردار شایسته پس مر ایشان راست مزد ایشان نزد پروردگارشان و نیست ترسی بر ایشان و نه ایشان اندوهناک شوند ۶۲ آن گروهی کاهل ایمانند و دین از ره تقلید و ظاهر نه از یقین یعنی آن ایمانشان بر ظاهر است باطن ایمان از ایشان ساتر است آن یهود و آن نصاری هر که هست صایبین آن فرقۀ کوکب پرست زین طوایف هر کسی بی معذرت آرد ایمان بر خدا و آخرت هم کند کردار نیکو اختیار هست او را اجر نزد کردگار فارغ است از خوف و حزن او در سکون گفت لا خوفو لا هم یحزنون این است ایمان حقیقی کاختصاص دارد آن بر اهل توحید و خواص صورت ایمان بود قول و قبول معنی ایمان حصول است و وصول عامه زآن قانع به حرف و صورتند خاصگان راجع به جمع وحدتند نیست آنجا احتمال حزن و خوف یا که در حولش مجال حزن و خوف خوف باشد از عقوبت در فعال حزن از نقصان اوصاف و کمال چون ز افعال و صفات او رسته شد بر حق از مادون حق پیوسته شد از دویی رست و فنا ء فی الذات گشت شمس وحدت مطلق از ذرات گشت ذات صمدانی است پاک از نقص و خوف کی به وصفش حزن گنجد یا که خوف بیش از این اندر خور افهام نیست لقمۀ خاصان سزای عام نیست