۴- آیات ۲۳ تا ۳۰

قل هو الذی أنشأکم و جعل لکم السمع و الأبصٰار و الأفیدة قلیلا مٰا تشکرون ۲۳ قل هو الذی ذرأکم فی الأرض و إلیه تحشرون ۲۴ و یقولون متیٰ هٰذا الوعد إن کنتم صٰادقین ۲۵ قل إنما العلم عند اللٰه و إنمٰا أنا نذیر مبین ۲۶ فلمٰا رأوه زلفة سییت وجوه الذین کفروا و قیل هٰذا الذی کنتم به تدعون ۲۷ قل أ رأیتم إن أهلکنی اللٰه و من معی أو رحمنٰا فمن یجیر الکٰافرین من عذٰاب ألیم ۲۸ قل هو الرحمٰن آمنٰا به و علیه توکلنٰا فستعلمون من هو فی ضلاٰل مبین ۲۹ قل أ رأیتم إن أصبح مٰاؤکم غورا فمن یأتیکم بمٰاء معین ۳۰ بگو اوست آنکه آفرید شما را و گردانید برای شما گوش و چشمها و دلها اندکی شکر می کنید ۲۳ بگو اوست آنکه پراکنده کرد در زمین و بسوی او محشور می شوید ۲۴ و می گویند کی خواهد بود وعده اگر هستید راستگویان ۲۵ بگو جز این نیست که علم نزد خداست و جز این نیست که منم بیم دهنده آشکار ۲۶ پس چون بینند آن را نزدیک بد شود رویهای آنان که کافر شدند و گفته شود اینست آنچه بودید که آن را می خواستید ۲۷ بگو آیا دیدید اگر هلاک سازد مرا خدا و هر که با من است و یا رحمت کند ما را پس کیست آنکه پناه گیرد کافران را از عذاب دردناک ۲۸ بگو اوست بخشاینده ایمان آوردیم بآن و بر او توکل کردیم پس بزودی خواهی دانست بسبب آنچه اوست در گمراهی آشکار ۲۹ بگو خبر دهید اگر کرد آب شما را فرو رفته پس کیست بدهد شما را آبی روان ۳۰ اوست کو آن کس که کرد ایجادتان داد گوش و چشم و دل ز امدادتان تا شماها بشنوید و بنگرید بر حقایق بر دقایق پی برید شکر نعمت لیک گویید اندکی از هزاران یا یکی یا بر یکی اوست آن کس کو شما را آفرید منتشر پس در زمین کرد از پدید هم به سوی او شما گردید حشر پس جزاء یابید اندر یوم نشر مشرکان گویند کی آید کجاست وعده ای که می دهد ار هست راست گو جز این نبود که نزدیک خداست علم ساعت وآنچه مخفی از شماست هم جز این نبود که باشم بیم ده من شما را تا نباشد مشتبه آشکار اعنی شما را من خبر می دهم کآن روز آید بر زبر چون به خود نزدیک بینند آن عذاب کوست یوم بدر یا روز حساب زشت گردد روی های کافران زآن شود آثار نکبت ها عیان مؤمنان گویندشان روزی است این که شما می خواستید از اهل دین گو شما بینید آیا گر هلاک سازدم حق وآنکه با من هست پاک یا ببخشد کیست پس کز رنج بد کافران را آنکه زنهار او دهد قل هو الرحمن آمنا به تکیه بر وی کرده ایم از آگهی زود پس باشد که دانید اینکه کیست از شما و ما به گمراهی و نیست گو چه می بینید آیا گر ز رو آبهاتان در زمین گردد فرو کیست پس آن کآورد مآء معین مر شما را آشکارا بر زمین حاصل آنکه شکر منعم بر عباد واجب است آن نعمت آرد چون به یاد