النوبة الاولى

قوله تعالی بسم الله الرحمن الرحیم بنام خداوند فراخ بخشایش مهربان ویل للمطففین ۱ ویل و تباهی کاهندگان را الذین إذا اکتالوا علی الناس یستوفون ۲ ایشان که چون از مردمان می ستانند پیمانه بپری می ستانند ناکاست و إذا کالوهم أو وزنوهم یخسرون ۳ و آن گه که مردمان را می پیمایند یا می سنجند می کاهند و زیان زد می کنند أ لا یظن أولیک هیچ نمیدانند بی گمانی اینان أنهم مبعوثون ۴ لیوم عظیم ۵ که ایشان انگیختنی اند روزی بزرگ را یوم یقوم الناس آن روز که بپای ایستند مردمان لرب العالمین ۶ خداوند جهانیان را کلا آگاه باشید إن کتاب الفجار لفی سجین ۷ نامه کردار و سرانجام بدان در سجین است و ما أدراک ما سجین ۸ و چه دانی که آن زندان چه چیز است کتاب مرقوم ۹ نوشته ای ویل یومیذ للمکذبین ۱۰ ویل آن روز بر دروغ زن گیران الذین یکذبون بیوم الدین ۱۱ ایشان که بروز شمار و پاداش دروغ زن گیرند و ما یکذب به و دروغ زن نگیرد بآن إلا کل معتد أثیم ۱۲ مگر هر اندازه در گذرانده ای ناباک ناپاک إذا تتلی علیه آیاتنا که برو خوانند سخنان و آیات ما قال أساطیر الأولین ۱۳ گوید این افسانه پیشینیان است کلا نه چنانست بل ران علی قلوبهم ما کانوا یکسبون ۱۴ بلکه زنگ و بار آنچه میکنند بر دلهای ایشان نشست و نشاند کلا آگاه باشید إنهم عن ربهم یومیذ لمحجوبون ۱۵ ایشان از خداوند خویش آن روز باز پوشیده اند ثم إنهم لصالوا الجحیم ۱۶ پس ایشان بآتش رسیدنی اند ثم یقال پس ایشان را گویند هذا الذی کنتم به تکذبون ۱۷ این آنست که شما آن را دروغ می شمردید و دروغ می داشتید کلا آگاه باشید إن کتاب الأبرار لفی علیین ۱۸ نامه و کار نیکان در علیین است جایگاه زبرین و ما أدراک ما علیون ۱۹ و چه چیز ترا دانا کرد که علیین چیست کتاب مرقوم ۲۰ نبشته ای إن الأبرار لفی نعیم ۲۲ نیکان در ناز و نعیم اند یشهده المقربون ۲۱ فریشتگان نزدیک کردگان بآن میرسند و آن را می بینند علی الأرایک ینظرون ۲۳ در حجله ها در تختها مینگرند تعرف فی وجوههم در رویهای ایشان میشناسی و می بینی نضرة النعیم ۲۴ تازگی ناز و روشنایی شادی یسقون من رحیق می آشامانند ایشان را از رحیق مختوم ۲۵ جام آن مهر کرده ختامه مسک مهر آن مشک ختامه مسک که از دهن باز ایستاند بوی مشک آید مختوم ختامه مسک آمیخته آمیغ آن مشک و فی ذلک فلیتنافس المتنافسون ۲۶ و ایدون بادا که کوشندگان درین کوشند و مزاجه من تسنیم ۲۷ و آمیغ آن از چشمه تسنیم است عینا یشرب بها المقربون ۲۸ چشمه ای که مقربان آن را صرف می آشامند إن الذین أجرموا آن بدان که کافر شدند کانوا من الذین آمنوا یضحکون ۲۹ می خندیدند از گرویدگان و إذا مروا بهم و آن گه که مؤمنان بر ایشان برگذشتند یتغامزون ۳۰ ایشان بافسوس بر ایشان در یکدیگر می نمودند و إذا انقلبوا إلی أهلهم و چون با خانه ها و کسان خویش گشتند انقلبوا فکهین ۳۱ بناز و رامش و خنده می زیستند و إذا رأوهم و چون ایشان را دیدند قالوا إن هؤلاء لضالون ۳۲ گفتند اینان گم شدگان اند و در غلط افتادگان و نادانان و ما أرسلوا علیهم حافظین ۳۳ و کافران را نفرستاده اند بگوشوانی بر گرویدگان و نگهبانان کردار ایشان فالیوم الذین آمنوا آن روز قیامت آن مؤمنان و گرویدگان من الکفار یضحکون ۳۴ از کافران می خندند علی الأرایک ینظرون ۳۵ در حجله ها بر تختها مینگرند هل ثوب الکفار ما کانوا یفعلون ۳۶ کافران را پاداش بدادند بر آنچه میکردند در آن گیتی