۹- آیات ۳۴ تا ۳۹

و مٰا أرسلنٰا فی قریة من نذیر إلاٰ قٰال مترفوهٰا إنٰا بمٰا أرسلتم به کٰافرون ۳۴ و قٰالوا نحن أکثر أموٰالا و أولاٰدا و مٰا نحن بمعذبین ۳۵ قل إن ربی یبسط الرزق لمن یشٰاء و یقدر و لٰکن أکثر النٰاس لاٰ یعلمون ۳۶ و مٰا أموٰالکم و لاٰ أولاٰدکم بالتی تقربکم عندنٰا زلفیٰ إلاٰ من آمن و عمل صٰالحا فأولٰیک لهم جزٰاء الضعف بمٰا عملوا و هم فی الغرفٰات آمنون ۳۷ و الذین یسعون فی آیٰاتنٰا معٰاجزین أولٰیک فی العذٰاب محضرون ۳۸ قل إن ربی یبسط الرزق لمن یشٰاء من عبٰاده و یقدر له و مٰا أنفقتم من شی ء فهو یخلفه و هو خیر الرٰازقین ۳۹ و نفرستادیم در هیچ قریه هیچ بیم کننده مگر گفتند بنعمت پروردگارش بدرستی که ما بآنچه فرستاده شدند بآن کافرانیم ۳۴ و گفتند ما بیشتریم در اموال و اولاد و نباشیم ما عذاب کرده شدگان ۳۵ بگو بدرستی که پروردگارم فراخ می کند روزی را برای آنکه می خواهد و تنگ می گرداند و لیکن اکثر مردمان نمی دانند ۳۶ نیست مالهای شما و نه فرزندان شما بچیزی که نزدیک گرداند شما را نزد ما نزدیک کردنی لیکن آنکه گروید و کرد کار شایسته را پس آن گروه مر آنها راست جزای افزون بآنچه کردند و ایشان باشند در غرفهایی ایمنان ۳۷ و آنان که می شتابند در آیتهای ما طالبان عاجز گردانیدن آنها باشند در عذاب احضارکرده شدگان ۳۸ بگو بدرستی که پروردگار من فراخ می کند روزی را برای آنکه می خواهد از بندگانش و تنگ می کند برایش و آنچه را انفاق کردید از چیزی پس او عوض می دهد آن را و اوست بهترین روزی دهندگان ۳۹ نی فرستادیم ما در هیچ ده یا که در شهری رسولی بیم ده جز که گفتند اهل نعمت ما بر آن که فرستاده شدید از ربتان نگرویم و منکریم از جزء و کل بود نعمت وجه تکذیب رسل می بگفتند از تکبر وز حسد ما فزونیم اندر اموال و ولد اندر این دعوی که ما پیغمبریم بر شما از هر جهت اولی تریم بر عذابی ما معذب نیستیم یا عذابی نیست تا زآن بیستیم گو گشاید رزق رب من زیاد تنگ هم سازد چو خواهد بر عباد محض حکمت نی ز راه کفر و دین خلق نادانند اکثر لیک از این مال و اموال شما نبود خود آن که نماید نزد ما نزدیکتان موجب قرب است ایمان و عمل آن عمل که صالح آمد در محل پس دو چندان باشد ایشان را جزاء بر عملهایی که کردند از رضاء وآن کسان در غرفه های جنتند از مکاره ایمن و از آفتند وآنکه ساعی اندر آیتها بوند تا مگر عاجز کنندة ما بوند آن گره باشند در رنجی فزون إن قوم فی العذاب محضرون گو گشاید بر عبادش رب من رزق را هم تنگ سازد بی سخن وآنچه را انفاق از چیزی کنید پس خدا بدهد عوضها بر مزید دو ملک بر منفق و ممسک دعاء هر صباحی می کنند اندر جزاء گوید آن بر منفقان بخش ای اله گوید این کن مال ممسک را تباه اوست خیر الرازقین در ضابطه مابقی باشند از حق واسطه رزق کس ندهد جز آن خلاق خلق که بود هم رزق زو هم جان و حلق