۹۲- آیه ۱۸۸

و لاٰ تأکلوا أموٰالکم بینکم بالبٰاطل و تدلوا بهٰا إلی الحکٰام لتأکلوا فریقا من أموٰال النٰاس بالإثم و أنتم تعلمون ۱۸۸ و مخورید مالهای خودتان را میان خودتان بباطل و نپندارید آن را بسوی حاکمها تا آنکه بخورید پارۀ را از مالهای مردمان ببدی و شما می دانید ۱۸۸ نی خورید از روی ظلم و جور و شر مال هم را در میان یکدگر نی به حکام از پی رشوت دهید پاره ای زآن تا خورید و هم نهید مال مردم گر کسی دانسته برد باد حسرت خرمنش پیوسته برد میکنی اقسام تدبیر و حیل تا خوری مال ضعیفی از دغل غافل از آنکه ندارد مال غیر از برای هیچ کس یک ذره خیر زآن گذشته کانتقام است و عذاب از خدا پاداش آن روز حساب مالهایی که حرام است و شرور اول آن باشد که کس گیرد به زور دیگر از لهو است و فعل شوم و عار همچو بیع مسکر و وجه قمار دیگر از جرم است و رشوت یا فریب وآنچه گیرد کس به انذار و نهیب یعنی از بهرت بپا غوغا ء کنم پیش شاه و حاکمت رسوا کنم یا که گویم هجوت اندر انجمن یا زیانی آرمت وارد به فن حال خود یا مشتبه سازد به خلق که منم صاحب دم و پاکیزه دلق گر به کس وقتی دعای بد کنم ریشه اش از بیخ و از بن بر کنم اخذ اینسان مالهای ناحق است زآن همیشه کارشان بی رونق است کر و فر و کذب نبود جز دو روز باقی عمر او بود در درد و سوز