بخش ۳۴۰ - قاب قوسین

شنو از قاب قوسین این اشارت شد آن از قرب اسمایی عبارت تقابل بین اسماء باعتبار است که در امر الهی بر قرار است مسما گشت بر دور وجود او مثال دایره اندر نمود او چو ابداء و اعاده و فاعلیت نزول و هم صعود و قابلیت بحق این اتتحاد است و معیت تمیزش لیک باقی از دوییت خود اثنینیت اینجا اعتباریست وجود از فرق و تمییز تو عاریست فنای تام در در وی محق و طمس است چو ذره کان فنا در ذات شمس است رسومات صفات و ذات و افعال شود کلی فنا در ذات فعال نباشد ذره را هرگز وجودی که دارد در نظر کاهی نمودی نمودش نیست هم جز اعتباری نه هستی باشد او را نه قراری ز ذکر هستی ام نطق از بیان رفت خود این هستی موهوم از میان رفت حدیث آمد به پیش از ذات هستی نماند آثاری از ذرات هستی الا ای آنکه واحد در وجودی نباشد جز تو را بود و نمودی بذات خویش سلطانی و مالک بخود باقی و باقی جمله هالک صفی را منقطع از ما خلق کن بکلی روی قلبش سوی حق کن نداند تا وصولی یا فنایی نیابد با خدا غیر از خدایی شود خارج ز حد قاب قوسین نه در یادش احد ماند نه اثنین