شمارهٔ ۲۰

S Safi
0 Altın Yaprak
داشتم چشم بعهدی که کند یار بماند قدر حسن خود و عشق من درویش بداند گرچه خوبان به نمانند یکی بر سر پیمان بودم امید که او عهد بآخر برساند زانکه حسن و ادب و شاهی و درویشی و دانش نگذارد که بافتاده کند هر چه تواند غافل از آنکه جوانست و مرا این سر پیری برسن بندد و هر سو پی بازی بدواند لیک با این همه دانم که بجای من بی دل دیگری را نگزیند که بپهلو بنشاند زانکه داند چو صفی نیست یکی در همه عالم که بود قابل مهرش خداییش بخواند بخدا خاک رهش را بدو گیتی نفروشم کودکست آنکه دهد گوهر و جوزی بستاند نه چون من یار پرستی که دهم دست بعهدش نه چو او دوست نوازی که زبندم برهاند کند ار دلبری از من بود از راه ارادت ور نه گردش شود ار چرخ ز دامن بفشاند غزلی دوش فرستاد وحیدالحق والدین منش این نام نهادم که بتوحید بماند بود این نیز جواب غزل حضرت عبدی بخت با اوست مساعد که بیارش بکشاند تو بهر پر که گشایی دم سیمرغ ببندی شاهبازی و که شاهت ز پی صید پراند هیچکس جان خود از تن نپراند پی صیدی فلکش زهر اجل گر بپراند بچشاند نفسی گر بخدا از بر من دور نشینی غم هجرن تو این قالب خاکی بدراند

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.