شمارهٔ ۳۴

می رفت و بخود می گفت رمزی لب خاموشش ز آن رفتن و گفتن بود دل ها همه در جوشش می کرد بجنگ آهنگ چشمان پر آشوبش می برد عنان از چنگ گیسوی زره پوشش ره بند و خدنگ افکن مژگان صف آرایش جانسوز و بلا رگ زن ابروی کمان توشش از گردش چشم ایدون شهری همه بیمارش و ز لعل لب میگون خلقی همه مدهوشش بر همزن و جمع آور در حلقه سیه مویش مه سیر و شبیخون برد و طره بناگوشش جان خستن و پروردن نقش ز خط سبزش دل بردن و خون خوردن رنگی زلب نوشش خود رایی و خودسازی آویزه خفتانش رعنایی و طنازی بند علم دوشش تا چند قدح خواری پیمانه دهد لعلش تا چند سخن بازی افسانه کند گوشش جویم ز خدافوزی آرم که بگفتارش خواهم بدعا روزی گیرم که در آغوشش خوبان بصفی الحق پیمان بصفا بستند آنمه نشود یارب این عهد فراموشش